~ May the forest be with you ~

Iemand vroeg mij laatst waarom het is dat ik toch zoveel heb met het bos. Waar komt toch dat gevoel vandaan dat als ik in een bos rondloop ik verhalend ga denken.  
 
Thuiskomen
Als ik de auto uitstap en het bos inloopt dan is het net of ik iets achter me laat en een wereld instap die voor mij een soort van thuiskomen is. Heel grappig, zodra ik dat bospad oploop snuif ik ook altijd even de geur in en zeg tegen mijzelf aah ja! En dan komt ook gelijk dat gevoel van ja zo moet het zijn, de paden op de lanen in, een gevoel van vrijheid.
 
Vorig leven
Een paar jaar geleden was ik eens in het Speulderbos, volgens zeggen het oudste bos van Nederland. Prachtig. Veel sfeer, oud, magie, dansende bomen. Misschien ben ik in een vorig leven (als je daar iets mee hebt) wel boswachter geweest, of een soort Robin Hood in vrouwelijke vorm. 
 
Verhalend
Tijdens het wandelen en het opsnuiven van de heerlijke boslucht komen er allerlei beelden in mij op. Ik zet het ook wel eens als tekst bij foto’s die ik via social media deel. Dat ik elfen zie, of dwergen, of alles wat Tolkien of C.S. Lewis in hun verhalen beschrijven. Voor mij zit er veel magie in een bos. Ik zie ook vaak bomen met gezichten, ja echt. In mij bosfoto’s komt die magie dan ook terug. Ik zoek echt naar beeld waarin dat naar voren komt. En soms zoek ik ook niet en dient het zich aan. 
 
Veilig
Een bos voelt voor mij veilig. Terwijl je best enge dingen kunt tegenkomen in een bos. Maar daar sta ik nooit bij stil. Op sommige vlakken in mijn leven kan ik moeilijk loslaten. Maar in dat mooi, sprookjesachtige bos gaat me dat prima af. 

Wellicht is dat het waarom ik iets heb met bos: in het bos sta ik mijzelf toe om los te laten waardoor er weer nieuwe energie terugkomt…. 

Wil je ook verhalend leren fotograferen, meld je dan aan voor de workshop Van verhaal naar beeld, via menu->aanbod.


Verbinden

Toen ik in de zesde klas van de lagere school zat liep ik een hersenschudding op doordat ik enthousiast met een tweedeklasser op mijn rug over het schoolplein rende en in botsing kwam met iemand anders waardoor ik voorover viel met 2eklasser en al en met mijn hoofd over het schoolplein schaafde. Daar er niemand thuis was om mij op te vangen behalve de gezinsverzorgster werd ik eerst afgeleverd bij de ouders van iemand van school die dichtbij woonde.  Vele jaren later werd mij duidelijk dat dit moment vrij belangrijk is geweest voor mij en mijn verder ontwikkeling. Er was geen ouder aanwezig waar ik op terug kun vallen op dat moment.  

Thuis was er weinig structuur, we moesten het grotendeels zelf uitvinden. En je eigen structuur inbouwen. Controle houden werd de mijne. Het zelf doen werd de mijne. “ Als ik vraag krijg ik toch een nee, dus waarom zou ik het nog vragen”. Om in Verbinding te komen moet je soms de controle loslaten.  En het ook niet allemaal alleen willen doen.

Jaren heb ik in loondienst gewerkt bij verschillende bedrijven. Waarbij mij het uiteindelijk steeds duidelijk werd dat ik mijn eigen weg moest kiezen en daarin ook de Verbinding zoeken om die zoektocht aan te gaan. Bij mijn laatste werkgever kreeg ik die mogelijkheid. Door een mooi traject te volgen werd me duidelijk dat ik het tijd werd voor mij. De regie in handen nemen en doordat ik echte Verbinding heb gemist dit in te zetten in mijn eigen werk. Ik heb toen besloten om uit de cirkel te stappen en mijn hart te volgen. De controle (lees zekerheid) los te laten en mezelf te laten zien.

Ruim een jaar ben ik nu echt bezig met dat waar mijn hart ligt. De fotografie met daarin Verbinding als rode draad. Verbinding met jou (het model), de bloemen, de bomen, de dieren en het landschap. Met vallen en opstaan. De controle steeds meer loslaten en gaan voorbij die angst. En hulp vragen wanneer nodig. Maar het voelt goed. Het cirkeltje waar ik uitgestapt ben mis ik geen moment. 

Met fotografische groet!
Margreet